Voordoen, samendoen, zelf doen: hoe het buddyschap werkt bij Veerenstael

Hoe dat in de praktijk werkt, vertellen Robbin Blonk en Gjero Bos. Robbin is junior asset management consultant en kwam begin 2025 bij Veerenstael. Gjero heeft vele jaren ervaring in maintenance management en is senior asset management consultant. Sinds februari werken ze samen op een opdracht bij een grote producent, waar ze de hele fabriek in kaart brengen: alle assets inzichtelijk maken, een asset breakdown structure opbouwen, daar een FMECA van maken en op basis daarvan onderhoudsplannen opstellen. Gjero is daarbij de senior en projectleider, Robbin de junior. En Gjero is sinds die opdracht ook Robbin zijn buddy. 

Het mooie aan het buddyschap is dat het precies de drie woorden volgt die centraal staan bij Veerenstael: voordoen, samendoen, zelfdoen. 

“In het begin zijn we alles samen gaan doen,” vertelt Robbin. Daarna zei Gjero op een gegeven moment: jij gaat het nu zelf doen. En als je vragen hebt, ben ik er altijd.” 

Dat zelf doen is bewust. “Gjero vindt het belangrijk dat ik dingen zelf doe,” zegt Robbin. “Want daar leer je het meeste van. In het begin zaten we veel samen op het project in Rotterdam. Op een gegeven moment kwam ik er steeds beter in, en nu zit ik zelfstandig bij de klant.” 

Gjero is daar bewust flexibeler in dan sommige anderen. “Er zijn mensen die graag alles bij zich houden, in controle. Veerenstael is niet zo’n organisatie. Wij zijn juist van: doe het maar, we doen het samen.  

Dat Robbin inmiddels het aanspreekpunt bij de klant is geworden, zien ze allebei als winst. “Je wilt op een gegeven moment zelfstandig kunnen werken,” zegt Robbin. “En Gjero laat dat ook toe. Hij blijft wel eindverantwoordelijk als projectleider, dus ik vertel hem alles zodat hij overal van op de hoogte blijft. Maar de ruimte krijg ik.” 

Een vraag die nieuwe collega’s vaak hebben: waarvoor ga je naar je buddy, en waarvoor naar je leidinggevende? In het begin liep dat voor Robbin nog wat door elkaar. “Ik dacht eerst dat het bijna hetzelfde was. Maar het verschil is duidelijk geworden. Met je leidinggevende gaat het meer over hoe je in je vel zit, hoe je opdracht loopt, of je het nog leuk vindt. Het gaat over je persoonlijke groei. Met je buddy ga je echt de inhoud in. De kennis. En omdat je buddy gekoppeld is aan jouw vakgebied, weet die daar ook veel van. Je kunt altijd dingen vragen, en je leert er echt veel meer van.” 

Wat het buddyschap vooral bijzonder maakt, is dat de drempel om iets te vragen veel lager ligt. “Je buddy spreek je makkelijker aan,” zegt Robbin. “Op locatie zit ook de opdrachtgever, en de manager. Daar kun je dingen aan vragen, maar omdat ik veel vragen heb, merk ik dat ik niet alles aan hen wil vragen. Zij willen ook gewoon verder werken. Met Gjero zit ik echt op deze opdracht. Als ik hem iets vraag, raakt dat ook zijn werk. Je voelt je minder bezwaard.” 

Ze zitten vaak samen, en als dat niet kan, schakelen ze via Teams of telefoon. “Als Gjero hier zit, ben ik hier. Als Gjero daar zit, ben ik daar,” lacht Robbin. 

Die nabijheid hielp Robbin ook om zich snel thuis te voelen op de externe opdracht. “Doordat ik in het begin veel met Gjero samen zat, kende ik dus al iemand. Als junior in je eerste opdracht, helemaal alleen, dan is dat best spannend. Als je dan zoveel vragen stelt, krijg je weleens het gevoel: zit ik nu te veel te vragen? Maar bij je buddy hoeft dat gevoel er niet te zijn.” 

Voor Gjero is het buddyschap geen verplichting maar iets wat hij vanuit zichzelf altijd al deed. “Ik heb altijd mensen geholpen, begeleid en gecoacht. Ik vind het gewoon heel leuk om jonge talenten wegwijs te maken en te laten profiteren van mijn ervaring. En het is mooi om te zien hoe iemand zoals Robbin in een paar maanden flink is gegroeid. Op het moment dat iemand de juiste mindset en flow vindt, gaat het alleen maar harder. Dat vind ik hartstikke leuk om te zien.” 

Zijn aanpak om iemand zich welkom te laten voelen is verrassend eenvoudig. “Eigenlijk niet zo veel bijzonders. Ik ben gewoon mezelf en heel open. Ik houd niks geheim. Als ik iets zie, zeg ik het, en als er iets speelt binnen de opdracht, weet Robbin het ook. Het maakt echt niet uit of je met mij of met Robbin praat, wij zijn allebei over dezelfde dingen op de hoogte. Dat vind ik ook belangrijk. Stel dat ik volgende week ziek word, dan moet de opdracht gewoon door kunnen gaan.” 

Wat hij er zelf uit haalt? “Het is gewoon leuk om de nieuwe generatie de oude kneepjes van het vak te leren. Dit is ook precies wat Veerenstael stimuleert met de kernwaarde ‘ga voor groei’. Als junior betekent dit dat dat jouw ontwikkeling centraal staat en als senior gaat het steeds meer over de groei van je collega’s. Als je kennis alleen maar bij je houdt, wat heb je er dan uiteindelijk aan gehad? Het moet doorgegeven worden. En andersom neemt iemand als Robbin ook weer nieuwe dingen mee vanuit zijn generatie.” 

Op de vraag waarin Robbin zich het meest heeft ontwikkeld, hoeft Gjero niet lang na te denken. “Kennis van het proces, dat vooral. Maar ook in zelfvertrouwen en durf richting de klant. Dat zat er altijd al in, maar in het begin was hij wat gereserveerd, een beetje aftastend hoe ik verwachtte dat hij zich zou gedragen. Toen ik die deur openzette en zei: pak het op, ga ervoor, ging het precies zoals ik het graag wil zien.” 

Robbin herkent dat. “Ik ging eerst observeren hoe Gjero het wilde en hoe de klant reageerde. Maar ik zag al snel dat Gjero alles open had liggen. Was hij in het begin geweest van: ik regel het, het gaat via mij, dan was het heel anders gelopen. Qua procestechniek leer je dan wel veel, maar niet hoe je met klanten en mensen omgaat. En juist dat stuk is belangrijk.” 

Dat zachte deel, de soft skills, hoort er voor Gjero net zo bij als de techniek. “Het gaat niet alleen over de kennis van een tekening. Het gaat ook over hoe je mensen aanspreekt en hoe je met managers omgaat.” Voor dat onderdeel heeft Veerenstael ook de Trusted Advisor-aanpak, gericht op precies die vaardigheden. 

Het werkt trouwens twee kanten op. Gevraagd wat hij van Robbin heeft geleerd, denkt Gjero even na. “Ik ben zelf vrij proactief, ik wil meteen alles weten. Krijg ik geen instructies, dan ga ik ze halen. Robbin is daar relaxter en afwachtender in. Hij laat het wat meer komen, en dan gaat het ook goed. Iets relaxter zijn is in mijn geval soms niet zo slecht.”  

Het buddyschap is meer dan een aardige extra. Het is een manier van werken die zowel de nieuwe collega als de organisatie sterker maakt. “Marktechnisch gezien is het een stukje meer waarde,” legt Gjero uit. “We kunnen een bredere range van opdrachten aan met dezelfde persoon, omdat die persoon net wat extra ondersteuning op inhoud krijgt. En een directe vraagbaak waar hij altijd terechtkan.” 

Robbin merkt dat verschil ook. “Als ik de eerste twee jaar zonder buddy zou werken en alles zelf zou uitzoeken, zou ik veel minder weten. Aan de ene kant moet je dan misschien meer zelf uitvogelen. Maar je mist die kennis van een senior. En het gaat niet alleen om kennis, ook om hoe je met mensen omgaat.” 

Belangrijk detail: een buddy is niet voor altijd of voor één opdracht vast. “Het hangt af van de opdracht,” zegt Robbin. “Kom ik straks op een opdracht waar nog niemand zit, dan zoeken ze iemand met de meeste ervaring in dat vakgebied. Die wordt dan mijn buddy, ook al zit hij niet per se op dat project.” 

Gjero ziet daarbij ook hoe het cultureel zit. “Ik heb bedrijven meegemaakt waar medewerkers vanuit angst worden aangestuurd. Dat gaat altijd fout. Bij ons is het juist open en samen.” 

Tot slot vroegen we Gjero om het buddyschap in één zin samen te vatten voor een nieuwe collega. 

“Het is heel leuk om de nieuwe generatie de oude kneepjes te leren. Zowel op de harde kant als op de zachte kant.” 

En Robbin: “Ik vind het zelf heel leuk om veel te leren. Met een buddy die ook nog samen met je in de opdracht zit, leer je echt veel. Dat is precies waar het buddyschap voor bedoeld is.”